De imagospagaat van het primair onderwijs

Door Pleun de Groot, 30 september 2019

Overdenkingen van een PR- en communicatiespecialist, werkzaam binnen een stichting voor primair onderwijs.

Het primair onderwijs vormt niet alleen de basis van jonge kinderen, het vormt ook de basis van de maatschappij. Goed onderwijs zorgt voor meer kansen in het vervolgonderwijs. Goed onderwijs betekent dat een kind basisvaardigheden leert, vakinhoudelijk, maar ook maatschappijgerelateerde. Goed onderwijs betekent dat een kind zijn eigen grenzen durft op te zoeken en het maximale uit zichzelf kan halen. Goed onderwijs betekent dat kinderen volwassenen kunnen worden die hebben
geleerd om samen te werken, om voor zichzelf op te komen en om te durven ontwikkelen. Onze economie en maatschappij zijn sterk afhankelijk van goed onderwijs.

Werkdruk en hoge eisen

Leraren zijn veelal bevlogen mensen, maar uiteindelijk gewoon professionals en zo moeten we ze ook behandelen. Als maatschappij mogen we niet meer van hen verwachten dan waar ze voor betaald krijgen en wat tot hun takenpakket behoort. Maar op een één of andere vreemde manier vragen we heel veel van deze groep, maar zijn we als maatschappij niet bereid om hen de belangrijke positie te geven, die ze zouden moeten hebben. Het is geen geheim dat ze voor hbo-opgeleiden aan de onderkant zitten wat betreft inkomen. Het is ook geen geheim dat ouders en maatschappij door de verwachtingen bijdragen aan een hoge werkdruk. Hierin spelen de bezuinigingen/tekort aan gelden, niet in het salaris, maar voor middelen en mensen, ook een grote rol. Dit zijn geen selling points voor het vak. En nu staan we voor een zeer serieus probleem: het lerarentekort. In veel regio’s speelt dit probleem al en de komende jaren zal het tekort toenemen, overal in Nederland.

Positief zijn als het ook negatief is

Wil je mensen werven voor het onderwijs, dan moet je ze iets moois bieden. In de kern is het een mooi vak, maar werkdruk en salariëring sieren het allesbehalve. En dat is een bekend verhaal, geen goed verhaal als je mensen wilt enthousiasmeren. Moet het verhaal dan beter? Hier komt de imago-
spagaat:

Om meer geld voor het onderwijs te realiseren, om werkdruk te verlagen en salarissen te verhogen, is draagvlak binnen de maatschappij en vooral binnen de overheid nodig. Daarvoor moet je ze een kijkje in de keuken geven, laten weten hoezeer extra gelden nodig zijn. Nieuwe leraren, studenten en zij-instromers komen uit die maatschappij, dus zij weten ook hoe het er in de keuken uitziet. Toch wil je hen die positieve verhalen, die er zeker ook zijn, meegeven. Het risico van positieve PR is dus dat de problemen niet serieus genoeg worden genomen. Het risico van negatieve PR is dat het lerarentekort stijgt.

Gezamenlijke verantwoordelijkheid

Ik heb 15 jaar ervaring in de wereld van communicatie, PR en marketing, maar dat is altijd gegaan over bedrijven en organisaties. Nu gaat het om een complete sector, en wat voor één! De basis van onze maatschappij, onze economie. Echter, nergens ben ik ooit een spagaat tegengekomen die zo
groot is. Dit is een issue die niet enkel door de sector gedragen kan worden. Alle burgers, media en in het bijzonder politici moeten zich verbonden voelen met het lot van het onderwijs. (Ook als je geen kinderen hebt, misschien juist dan, want je bent later wellicht afhankelijk van professionals voor dagelijkse zorg. Een prettig idee als die mensen goed onderwijs genoten hebben.)

Het probleem, de crisis, die zich in het onderwijs heeft aangediend en enkel groter wordt, is niet vanuit de onderwijssector zelf af te wenden. We kunnen niet goed werven als we ook kenbaar willen maken hoe nijpend de situatie soms is. We kunnen de problemen niet goed aan de kaak stellen als
we ook willen vertellen hoe mooi het vak leraar is. Als er één politiek agendapunt centraal mag staan is het het onderwijs. Want dat gaat over nu en over later, dat gaat over jou en over mij, het gaat over de kleine dingen in het dagelijkse leven en het gaat over grote maatschappelijke thema’s en
economie. Onderwijs vormt iedereen, in het bijzonder de gehele maatschappij. Als we dat allemaal durven erkennen, kunnen we een crisis afwenden en het primair onderwijs de plek geven die het verdient.

3 thoughts on “De imagospagaat van het primair onderwijs”

  1. Rob Marrevee schreef:

    Mooi verwoord. Dit probleem is een resultaat van een tekort aan gemeenschapszin. Het vraagt om een gezamenlijke aanpak. En we zijn allemaal stakeholder.

  2. Pleun de Groot schreef:

    Dat klopt Rob, net als dat we allemaal stakeholder zijn van de zorg en het milieu. Zo jammer dat kapitalisme vaak niet lekker rijmt met de pijlers die er echt toe doen.

  3. Harm Branbergen schreef:

    Je trekt flink aan de bel Pleun. En terecht! Zo lees ik dat dit schooljaar is begonnen met 1400 vacatures. Die naar alle waarschijnlijkheid niet worden ingevuld. Cörvers, hoogleraar onderwijsarbeidsmarkt spreekt zelfs van een nationale ramp! Waar gaat dat heen?

Geef een reactie